خدایا ! تو را شکر می کنم که مرا با درد آشنا کردی تا درد دردمندان را لمس کنم و به ارزش کیمیایی درد پی ببرم و ناخالصی های وجودم را در آتش درد بسوزم ، و خواسته های نفسانی خودم را زیر کوه الم ودرد بکوبم و هنگام راه رفتن بر روی زمین و نفس کشیدن هوا ، وجدانم آسوده وخاطرم آرام باشد ... تابه وجود خود رهایی ببرم - موجودیت وجود را حس کنم.
خدایا ! تو را شکر می کنم که مرا در آتش عشق گداختی و همه موجودات و خواستنی ها را بجز عشق و معشوق در نظرم خرد و بی مقدار کردی تا از کنار هر حادثه وحشتناک به سادگی و آرامی بگذرم.
خدایا ! تو را شکر می کنم که لذت معراج را بر روحم ارزانی داشتی ، تا گاهگاهی از دنیای ماده درگذرم ، آنجا جز وجود تو را نبینم و جز بقای تو چیزی نخواهم.
لينك ثابت
نوشته شده در چهارشنبه
1386/01/29ساعت 17:54 توسط ::کنیز آقا::
